#średniowieczny Płock

Przywilej, który odmienił Płock: Jak w 1237 roku książę Konrad i biskup Piotr dali miastu wolność i nowe życie

Wyobraźcie sobie Płock w roku 1235. Jeszcze wczoraj miasto tętniło życiem na wysokim wzgórzu nad Wisłą. Kupcy rozkładali towary na targu, rzemieślnicy stukali młotkami w kuźniach, a nad wszystkim wznosiła się potężna katedra i książęcy gród. Nagle – alarm. Od północy nadciąga wróg. Margrabia miśnieński Henryk na czele zbrojnych, zaproszonych przez Krzyżaków, pali, rabuje, niszczy. Płonie katedra, padają drewniane chałupy podgrodzia, mieszkańcy uciekają w popłochu. Gdy dymy opadły, z miasta pozostały zgliszcza i ruiny. Wydawało się, że Płock – jeden z najstarszych grodów Mazowsza – nigdy już nie podniesie się z kolan.

31 lipca 2026

Historia

Z popiołów po najeździe – narodziny nowego Płocka. Dramatyczna lokacja grodu w XIII wieku

Wyobraźcie sobie Płock latem 1235 roku. Nad Wisłą unosi się jeszcze dym z pogorzelisk. Drewniane chałupy podgrodzia leżą w gruzach, katedra – duma miasta – czernieje wypalonymi murami, a na ulicach walają się zwęglone belki i porzucone narzędzia. Mieszkańcy, ci, którzy przeżyli, kryją się w lasach albo w resztkach zamku. Wróg odszedł, ale zostawił po sobie pustkę. To nie był zwykły najazd. To była klęska, która mogła na zawsze pogrzebać jeden z najstarszych grodów Mazowsza.

12 maja 2026