Franciszek Siarczyński w swojej pracy „Obraz wieku panowania Zygmunta III, Króla polskiego zawierający opis osób żyjący pod jego panowaniem znamienitych przez swoje czyny pokoju i wojny, cnoty lub występki, dzieła piśmienne, zasługi użyteczne i celne sztuki porządkiem abecadła ułożony” tom 1 wydanie z roku 1828 pisał: Biskup płocki odbywszy z wielkim postępkiem szkolne nauki od Jana Tarnowskiego, podkanclerza koronnego, wzięty do pióra, lat 45 pracował i blisko pięćdziesięcioletni z rady Tylickiego biskupa księdzem został. Wyborne jego zalety zwróciły nań oczy króla Zygmunta III, który go posłem do Włoch, z doniesieniem o swym powtórnym małżeństwie z Konstancyą Austriaczką wyprawił. Wróciwszy, rząd kancelaryi pieczęci Wielkiej koronnej objął. A gdy w czasie wyjazdu króla pod Smoleńsk Konstancya królowa w Wilnie mieszkała Cieleckiego swym kanclerzem mianowała nadwornym; na tym urzędzie tyle zasłużyć umiał, iż wkrótce referandaryę koronną otrzymał. Miał dostać pieczęć mniejszą po Firleju, ale gdy przez skromność swoją żadnego kroku nie czyni, podszedł go Lipski Andrzey i wyrazy Cieleckiego w odpowiedzi na swe zapytanie, że się starać nie myśli, udawszy ze Dworu, że nie chce pieczęci, sam ją porwał. Z Referendaryi na biskupstwo płockie po Firleju postąpił, niedużej niż dwa lata je sprawował. Umarł w 1627. Łubieński tę mu piękną daję pochwałę „ Ani w słowie, ani w postępku nigdy nie znał zdrady, wolał krzywdę ponieść, niżeli ją wyrządzić. Wolał nagrodę zasłużyć niżeli o nią prosić”.

Nagrobek biskupa Cieleckiego w płockiej katedrze jest z czarnego marmuru z ozdobami z jaśniejszych marmurów przypomina nastawę ołtarza. W centralnym miejscu przedstawiony jest biskup w pozie klęczącej ze złożonymi rękami, adorujący krucyfiks. Nagrobek ten został wzniesiony w 1927 roku przez bratanka biskupa – kanonika Zygmunta Cieleckiego

tekst o nagrobku biskupa Cieleckiego  pochodzi z biuletynu katedralnego „Nasza Katedra” autor: Krzysztof Stawicki

Konrad Obrębski. Instruktor Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, kapral fizylierów GRH Pułku 4 Piechoty XW

Był kilkakrotnie w Płocku. Zdjęcie z roku 2007 w dniu 3 Maja. Ostatni raz rozmawiałem z Nim podczas trwania II Jarmarku Tumskiego.

Na stronie internetowej Fotogaleria Miasta Płocka logował się jako „SKAUT”.

To dzięki Jego aktywności zostało zamieszczone na stronach Fotogalerii Miasta Płocka Kalendarium Pułku 4-go Piechoty Xięstwa Warszawskiego

Historia pułku 4-go piechoty Księstwa Warszawskiego cz.1

Historia pułku 4-go Księstwa Warszawskiego cz. 2

Wiem, że planował wydać książkę na temat 4-go Pułku Piechoty XW – nie zdążył

Nie mam informacji, że taka pozycja została wydana.

Żegnaj Skaut

Pogrzeb Konrada odbędzie się 17 lutego (piątek) 2012 roku na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie. Nabożeństwo Żałobne w kościele „murowanym” na cmentarzu (wejście od ul. Św. Wincentego) o godzinie 13,10.

„Nasze Korzenie” – półrocznik popularnonaukowy Muzeum Mazowieckiego w Płocku poświęcony przyrodzie, historii i kulturze północno-zachodniego Mazowsza

Pierwszy numer nowego periodyku Muzeum Mazowieckiego w Płocku zatytułowanego „Nasze Korzenie” ukazał się w grudniu 2011 roku, roku obchodów jubileuszu 190. rocznicy powstania naszej placówki. Profil pisma nawiązuje do długoletnich, sięgających lat dwudziestych XIX stulecia, tradycji zainteresowań regionalistycznych muzeum.

Na jego łamach będą zamieszczane artykuły ukazujące nieprzeciętne walory środowiska naturalnego północno-zachodniego Mazowsza, zagadnienia związane z ochroną przyrody, ciekawe odkrycia archeologiczne dokonane ostatnio w regionie, mniej znane fakty dotyczące przeszłości i szeroko rozumianych tradycji kulturowych tej części Polski. Ważne miejsce zajmą nigdy dotąd nie publikowane relacje, wspomnienia i zapiski dokumentujące wydarzenia z najnowszej historii regionu, widziane z perspektywy jednostek. Oprócz tekstów problemowych w „Naszych Korzeniach” znajdą się omówienia bieżących wydarzeń i inicjatyw kulturalnych mających miejsce w naszym regionie. Promować będziemy lokalne stowarzyszenia i czasopisma, które podejmują problematykę regionalną. Nie zabraknie też kącika z rozrywkami umysłowymi, zawierającego krzyżówki i fotozagadki.

Łamy „Naszych Korzeni” będą otwarte nie tylko dla pracowników Muzeum Mazowieckiego w Płocku. Chętnie udostępnimy je również badaczom z zewnątrz, którym problemy przyrody, historii i tradycji kulturalnych północno-zachodniego Mazowsza są bliskie. Bardzo liczymy na współpracę ze środowiskiem nauczycieli różnych typów szkół, ze stowarzyszeniami regionalnymi oraz samorządami szczebla powiatowego i gminnego. Wspólnie poznawajmy korzenie naszego regionu.

Na stronie internetowej Stowarzyszenia Tradytor czytamy:

Większość z nas przejeżdża czy przechodzi obok nich nawet nie wiedząc o ich istnieniu, lub po prostu nie wie co to jest. Ot kawałek betonu, mały, niepozorny, podobny do studzienki kanalizacyjnej czy deszczowej. Tak naprawdę ten szary beton to pamiątka i świadek drugowojennej historii Płocka i okolic. Dlaczego więc nie zwrócić uwagi szerszej grupy odbiorców na te relikty przeszłości? Wśród wielu fortyfikacji jakie się jeszcze na terenie kraju zachowały nie są to obiekty spektakularne, ale są „nasze” i na wyciągnięcie ręki.

Takie obiekty dawały nie tylko schronienie ale umożliwiały prowadzenie obrony terytorium w razie zagrożenia. Kto je zbudował? jakie wydarzenia pamiętają te obiekty? Kto w nich przebywał? Na te pytania może nie otrzymamy odpowiedzi.

Bunkry – ślady wojny.

Stowarzyszenie Tradytor zapoczątkowało inwentaryzacje płockich bunkrów. Strona internetowa – link poniżej – jest sukcesywnie aktualizowana o nowe pozycje. Jeśli ktoś ma jakieś informacje i zna historie związaną z bunkrami płockimi prosimy o kontakt.

http://bunkry.tradytor.pl/

fot:Bunkier typu Ringstand 58c, ulica Pocztowa – zdjęcie wykonał Mieszko , 2006 r.

4 Pułk Strzelców Konnych miał oczywiście swoje wyróżniki, proporczyk pułku miał barwy zielono-niebiesko-białe zatwierdzone zostały one w Dzienniku Rozkazów MSWojsk. Nr 3 z dnia 24 stycznia 1922 pozycja 63. Pułk obchodził swoje święto w dniu 23 maja, zatwierdzone zostało ono w Dzienniku Rozkazów MSWojsk. Nr 6 z dnia 19 maja 1927 pozycja 174. Odznakę pułkową oraz jej regulamin zatwierdzono w Dzienniku Rozkazów MSWojsk. Nr 46 z dnia 18 listopada 1924 pozycja 653.

W ramach pułku działała również Pułkowa Szkoła Podoficerska, żołnierze pułku corocznie brali udział w ćwiczeniach wojskowych, pułk był również aktywny pod względem działalności społecznej, pomagał uczyć, budować i wspomagał lokalną społeczność.

Mobilizację pułku do działań wojennych rozpoczęto 24 sierpnia, rezerwiści byli kierowani do formowanych i istniejących pododdziałów pułku, dzień później pułk otrzymał rozkaz aby wyruszyć w kierunku miejscowości Rościszew, gdzie pułk przebywał do 29 sierpnia. 30 sierpnia pułk przybył w rejon m. Lubowidz, gdzie zajął pozycje obronne, działając w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii następnego dnia pułk przeszedł do Sarnowa i stanął w odwodzie za prawym skrzydłem brygady. Do walki pierwszy wszedł 1 szwadron wzmocniony drużyną ckm odparł natarcie niemieckich cyklistów i samochodów pancernych pod Petrykozami. Część pułku udała się w kierunku Mławy, w tym czasie 3 szwadron w okolicach m. Narzym natknął się na niemiecką piechotę którą zmusił do wycofania. 3 września siły 4 pułku zaatakował Narzym ale natknął się bardzo duży ogień artylerii i broni maszynowej 162 Pułku Piechoty niemieckiej, atak się załamał. Wobec czego 4 psk się wycofał i obsadził odcinek Kuczbork-Chojnowo. 4 września pułk odszedł w kierunku Sierpc, w godzinach popołudniowych siły pułku osiągnęły Płock, przygotowanie obrony Płocka trwało kilka dni do 8 września. Ponieważ rozkazy się zmieniły pułk razem z pododdziałami Nowogrodzkiej Brygady Kawalerii został skierowany w rejon Mińska Mazowieckiego. 12 września przeszedł w rejon m. Międzeszyn i obsadził brzeg rzeki Świder. 13 września zgodnie z rozkazami Nowogródzka Brygada Kawalerii ruszyły do natarcia, 3 i 4 szwadron 4 psk wspierały nacierające pułki piechoty na lewym skrzydle brygady, w godzinach wieczornych z powodu nieudanego natarcia przełamanego silnym ogniem artylerii gen. Anders wydał rozkaz by oddziały brygady wycofały się na kierunku Kołbiel-Garwolin-Łaskarzew, w straży przedniej znajdował się 4 Pułk Strzelców Konnych. W okolice Łaskarzewa siły pułku przybyły 14 września, dalej gen. Anders nakazał ruszyć na południe po trasie Sobolew-Korytnica-Michów. 16 września pułk przesunął się w rejon m. Ostrów po czym ruszył dalej na południu, dzień później otrzymał rozkaz zajęcia m. Turek, następnego dnia doszło do walki 4 psk z nieprzyjacielem, która trwała cały dzień, nocą pułk wycofał się na południe aby wyczerpane oddziały mogły odpocząć. Zadaniem pułku było dostać się w rejon m. Rejowiec, gdzie dotarł 21 września. W między czasie pułk doznał strat w wyniku bombardowań nieprzyjaciela. Następnie pułk stoczył ciężkie boje w okolicy m. Majdan, dalej podążając na południe po wielu stratach w ludziach i sprzęcie w dniach 25/26 września szwadrony pułku zostały rozwiązane, przy czym część oddziałów została rozbrojona przez Rosjan.

Poczet dowódców 4 Pułku Strzelców Konnych :

- ppłk Henryk Marian Borewicz ( X.1920 – 18.VI.1922 )

- ppłk Jan Dembicki ( 18.VI.1922 – 23.II.1925 )

- ppłk Zygmunt Lecewicz ( 24.II.1925 – 12.IV.1929 )

- p.o. ppłk Marian Żółtowski ( 12.IV.1929 – 25.V.1929 )

- płk Mikołaj Więckowski ( 25.V.1929 – 15.III.1939 )

- mjr Michał Stempkowski ( 15.III.1939 – 26.III.1939 )

- płk Kazimierz Żelisławski ( 26.III.1939 – 17.VII.1939 )

- ppłk Zygmunt Marszewski ( 18.VII.1939 – IX.1939 )

Płynęła Wisła do Dobrzynia,
rude słońce lizało fale po wierzchu,
czerniały lasy sosnowe,
szarzała mazowiecka równina,
stał Zamek Mazowiecki,
stała świątynia.

Tak działo się setki lat,
słyszeliśmy to ja i mój dziad,
pod kasztanami za Tumem
braliśmy zmierzch do ręki,
jak świętojański kwiat.

A dzwon płynął olbrzymią chmurą,
górą,
dziewięć razy
i setki razy.

Czegóż nas nauczyły wieki,
wsłuchanych w dźwięk daleki?
Trwać!
jak pod Warną,
i żeby tutaj się zmarło

Tak pisał o płockim dzwonie Władysław Broniewski. Wiersz ukazał się w roku 1951 w tomiku „Nadzieja”

Wieża w której mieści się dzwonnica zbudowana została razem z zamkiem ok. 1360r. za Kazimierza Wielkiego . Dzwony katedralne przeniesione zostały do niej w 1492r. i wtedy prawdopodobnie został zamontowany zegar toruńskiego zegarmistrza Fabiana Papelborna . Od tamtej pory wieża ta jest zwana wieżą zegarową. W tej wieży (dzwonnicy) według wizytacji kanonicznych z 1741 i 1774r. zawsze znajdowało się sześć dzwonów, o czym pisze arcybiskup J. A. Nowowiejski w monografii historycznej płocka . Pierwszy dzwon najważniejszy a zarazem i największy nosił nazwę św. Zygmunta (patrona naszego miasta) i jemu chcę poświęcić ten artykuł.

W dzwon ten uderzano według statusów kapitulnych na uroczystości  kościelne , Chrystusa Pana , N.M.P, patronów i apostołów oraz śmierć osób duchownych. Po dzwonieniu wieczornym na Anioł Pański uderzano dziewięć razy sercem w odstępach jednominutowych na pamiątkę poległych pod Warną w 1444r., o czym pisał w swych wierszach Władysław Broniewski.

Dzwon z XV  wieku zastąpił inny przelany w Gdańsku w XVII w. a w 1894r. w Płocku za biskupa Nowodworskiego został znów przelany i trwał aż do 1918r. 22 maja . Wtedy to Niemcy dopuścili się rabunku dzwonów o czym pisze w swych pamiętnikach pani Maria Macieszyna, nauczycielka i publicystka która zapisała się złotymi głoskami w kartach historii naszego miasta .Oto fragmenty z jej pamiętnika :

„22-go maja 1918r. w południe rozeszła się wieść, że Niemcy zabierają dzwony katedralne. Wyszłam zobaczyć co się dzieje . Przed dzwonnicą i na końcu wszystkich dróg i ulic ku niej wiodących stali żołnierze z karabinami , nikogo do dzwonnicy nie dopuszczając . Po Rynku Kanonicznym , około katedry i po Tumskiej górze chodzili ludzie , zbierając się w gromadki . Szczególniej dużo było dzieci . Słychać było uderzenia i jęki rozbijanych dzwonów. Ludzie patrzyli na wieżę , w której się coś strasznego i niesłychanego działo. Do wieży wpadali kolejno żołnierze , to z piłą , to z postronkami . Zdawało się że dzwon żyje , że zadają mu jakieś okropne męki , a on jęczy ,skarży się i wzywa pomocy . Nie wiem , czy gdzie dzwon jaki był tak kochany i czczony , jak nasz „Zygmunt”. Gdy rozległ się jego uroczysty głos w niedzielę lub święto , każdy słuchał ze wzruszeniem i powagą . „Zygmunt ! Zygmunt!” mówiono, radując się jego dźwiękiem. Wieczorem o zmroku , gdy  wydzwaniał 9 uderzeń za poległych pod Warną, zdawało się , że nie można zakończyć dnia tego bez tego uroczystego wezwania do uczczenia rycerzy z przed pięciu wieków . „Zygmunt” był taką świętością , że wszyscy łudzili się , iż Niemcy nie będą śmieli targnąć się na niego . Nawet dzieci ze szkółek elementarnych , które mieszczą się chwilowo u stóp wieży w dawnym gmachu pobenedyktyńskim  biegając niespokojnie ,jak mrówki , wznosząc główki ,w górę wołały , jak do kogoś żywego : „Zygmunt , Zygmunt! nie daj się ! ” Czekały pełne wiary , że Zygmunt uczyni coś takiego cudownego , co go ocali. I duchowieństwo  nic nie wskórało . Na wszelkie przełożenia mówili Niemcy : „Właśnie Zygmunt. Metal jest najlepszy!”…

Na świecie jakby wszystko poszarzało . Zieleń majowa przywiędła , słońce pociemniało, ludzie byli jacyś szarzy , nie było słychać ani ich kroków , ani ich głosów , tylko te jęki z mroków wieży wychodzące. O Zygmuncie ! czyż to naprawdę ostatnie twe dźwięki ? Czy nigdy , już nigdy nie przemówisz do nas?…

Nad wieczorem z okna wieżowego wyrzucono część dzwonu na bruk . Zalśnił jak srebro i padł z hukiem , aż kamienie wyskoczyły w górę na wzrost człowieka , a ziemia wzbiła się słupem pyłu . Jak iskry doskoczyły drobne odłamki dzwona na wszystkie strony . Za chwilę padła druga część . Zewsząd zbiegła się ciżba ludzi do tych poświęconych szczątków . Każdy , kto mógł , chwytał odpryski dzwonu : jedni jako zbożną pamiątkę inni –handel sobie z nich czyniąc . Służąca pewna miała kawałek wielkości śliwki . Dawali jej zań niemało marek , ale dziewczyna nie chciała sprzedać . Postanowiła przechować go i oddać,  gdy nowy dzwon lać będą , aby w nim znalazło się choć kawałek Zygmunta…

Są i czyny bohaterskie , które z podziwem jedni drugim opowiadają . Bohaterami są mali chłopcy . Oto 20 z nich zakradło się przez ogród biskupi do wieży , podczas gdy inne dzieciaki sprzeciwiały się stojącemu na warcie u wrót żołnierzowi . Już po nie w czasie straż zmiarkowała , co się stało . Biegną Niemcy szukać chłopców – niema ich ani śladu , bo chłopaki znają wszystkie lochy i skrytki starej wieży . Ściągnęli Niemcom z pod rąk kawał dzwonu i ukryli go w piwnicy , o której nikt nie wie.

Albo znów : 6 chłopców zakradli się na wieżę , chwycili ucho od dzwonu tak wielkie , że ledwie udźwignąć go mogli . Zanim Niemcy się spostrzegli , uciekli z „uchem” i ukryli go dobrze . Będzie do nowego dzwonu .

Przejdą lata – z dzieci tych ludzie wyrosną. Ale dzień kiedy Niemcy dzwony zabierali , utkwi niezatartym śladem w ich pamięci . O dniu tym opowiadać będą dzieciom, wnukom .

Tak pamięć o krzywdach doznanych przechodzi z jednego pokolenia na drugie”. .

We wrześniu 1922r. miasto usłyszało dźwięk nowych dzwonów , dzięki ofiarności i hojności społeczeństwa naszego grodu . Ofiary na nowe dzwony katedralne składały osoby prywatne , stowarzyszenia oraz młodzież akademicka , która nie była obojętna wobec historii tego miasta .

I tak klasa 4-ta szkoły ćwiczeń przy seminarium nauczycielskim ofiarowała 3500 marek . Kurs III-go Seminarium Nauczycielskiego Męskiego 2450marek .

Młodzież parafii Andrzejewskiej ofiarowała 8500mk.

Stowarzyszenie młodzieży polskiej w Skołatowie 5100mk.

Stowarzyszenie młodzieży z Chociszewa 5200mk .

Młodzież parafii Żałe 8400mk .

To tylko kilka przykładów i nie sposób wymienić je wszystkie ponieważ lista jest bardzo długa.

Dzwon „św. Zygmunta” który w 1941 roku wraz z innymi dzwonami Niemcy przetopili na armaty a którego do dnia dzisiejszego niema należało by wskrzesić.

Na dzwonnicy znajduje się dzisiaj pięć dzwonów

1. św. Stanisława o wadze 700kg.

2.św. Jakuba którego rodzicami chrzestnymi są Kornelia Ditman i Drętkiewicz ufundowało go miasto Darmsztad.

3.św. Faustyna o wadze 220kg. rodzicami chrzestnymi są  pan Janczewski z żoną  oraz pan Konrad Jaskóła z żoną

4.św. Stanisława Kostki o wadze 280kg. rodzicami chrzestnymi są H.Gronkiewicz Walz z mężem oraz państwo Weneda i Józef Gutowscy.

5. Bezimienny o wadze 120kg.

tekst nadesłał : Rajmund Klaus.

zdjęcie pochodzi z książki Mirosława Łakomskiego „Płockie Deja Vu”.
Autor: Mirosław Łakomski

1

Ur. w 1931 roku w Płocku Jej ojciec był wyznania prawosławnego, matka była katoliczką. Ojciec, absolwent gimnazjum, pracował jako buchalter. W domu mówiło się po polsku i obchodzono święta katolickie. Przed wojną Anna Prussakowa skończyła jedną klasę szkoły powszechnej. W 1945 roku, po wyzwoleniu Płocka z rąk niemieckich, Sowieci rozpoczęli przesiedlenia rodzin prawosławnych do Związku Radzieckiego. Rodzina Anny Prussakowej została wywieziona w okolice Odessy. Po kilku miesiącach przeniosła się do Zdołbunowa koło Równego, gdzie zamieszkała u przyjaciółki rodziny, również przesiedlonej z Polski. Anna Prussakowa ukończyła zaocznie studia pedagogiczne i zaczęła pracować jako nauczycielka matematyki w szkole w Równem. Na emeryturę przeszła po 34 latach pracy, w 1986 roku. Obecnie mieszka w Równem.

Dzisiejsze Równe to 200-tysięczne miasto, stolica obwodu i ważny regionalny ośrodek oświatowy i kulturalny. Zamieszkuje je niewielka mniejszość polska skupiona wokół parafii katolickiej pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła.

W biografii jest zdanie …po wyzwoleniu Płocka z rąk niemieckich, Sowieci rozpoczęli przesiedlenia rodzin prawosławnych do Związku Radzieckiego … Ile płocczan zostało przesiedlonych do Związku Radzieckiego?

Kilka lat wcześniej trwa II wojna światowa

Generał Besseler odwiedził Płock o czym świadczy fotografia.

Ostatni z wymienionych, był założycielem i wieloletnim dyrektorem Ogrodu Botanicznego w Warszawie. Pionierem ogrodnictwa płockiego był Herman Lilliienthal.
Miasto Płock miało szczęście do osób którzy zawodowo zajmowali się ogrodnictwem i rolnictwem. W roku 1859 powstaje w Niegłosach Szkoła Rolnicza Męska. Wysoki poziom wiedzy przekazywali Adam Mieczyński ur. w 1828, wychowanek gimnazjum płockiego, absolwent Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego na Marymoncie, wieloletni redaktor „Gazety Rolniczej”; Bronisław Dębski, urodzony w Przybojewie pod Płockiem; uczeń szkól Krakowa i w Bonn; Kazimierz Raniecki, autor wielu artykułów przyrodniczych, członek Towarzystwa Ogrodniczego; Stanisław Chechłowski, współzałożyciel Towarzystwa Rolniczego w roku 1901.

Florę okolic Płocka badali i opisywali polscy botanicy tj. Wojciech Jastrzębowski, Jakub Waga, Jan Biegański, Zdzisław Majdecki, Antoni Ejsmond oraz, urodzony w Radziwiu, uczeń profesora Hartwiga, Haeckla, Shaffera i Edwarda Strasburgera Aleksander Zalewski. Ogrody i parki, to też część naszej historii. Maria Macieszyna pisała w roku 1921:

„Idealny ogród, to taki, który w miarę rozwoju i potrzeb, można by bez przeszkody rozszerzać. [...] Dążyć należy, aby ogród był połączony z placem zabaw, aby młodzież oprócz zabawy czynić mogła obserwacje nad życiem roślin i zwierząt i nabywać wiadomości z przyrody.”

Twórca Straży Pożarnej w Płocku, Blumberg miał też ogród o którym pisano:

„Minąwszy wieżę wodociągową idziemy wprost i skręcamy w pierwszą poprzeczną ulicę na prawo do
Ogrodu Blumberga. Jest to prywatna własność, jedyny już ogród z całej ilości świetnych niegdyś sadów płockich. Należy go zwiedzić, nie tylko z tego względu, że sam ogród jest umiejętnie i dobrze prowadzony, ale i dlatego, że z nader estetycznego otoczenia roztaczają .się bardzo piękne i niezmiernie malownicze widoki. Wielu podróżnych uważa spacer po ogrodzie Blumberga za najpiękniejszą część wycieczki do Płocka. W święta i soboty, gdy ogród bywa zamkniętym, można zgłosić się do właściciela, który chętnie pozwala wejść do ogrodu ludziom kulturalnym.”

PRZYWRÓĆMY BLASK ZIELENI ZABYTKOWEJ w naszym mieście, w naszym regionie, na całym Mazowszu.

Ogród przyrodniczy  którym pisze Macieszyna nigdy nie powstał. Czy powstanie w najbliższym czasie? Czas pokaże. Zachęcamy stosowne władze, by pochylili się nad tym tematem. Zinwentaryzowano ponad 300  parków, 147 to parki zabytkowe, 12 to parki wiejskie. Przywróćmy ich wygląd do stanu pierwotnego. Parki i ogrody są częścią Narodowego Dziedzictwa, są częścią naszej historii.

pytanie: Czy istnieje PGD – czyli Program Gospodarki Drzewostanem?

Było wiele ogrodów w Płocku, zrekonstruujmy chociaż jeden np. przy Cukrowni Borowiczki. fot Sylwek kwiecień, 2007 roku

Niech znów latem zabrzmi w muszli koncertowej przy Cukrowni muzyka a w pobliżu zabawa taneczna na świeżym powietrzu jak to było w niedalekiej przeszłości.

Ostatni z wymienionych, był założycielem i wieloletnim dyrektorem Ogrodu Botanicznego w Warszawie. Pionierem ogrodnictwa płockiego był Herman Lilliienthal.

Miasto Płock miało szczęście do osób którzy zawodowo zajmowali się ogrodnictwem i rolnictwem. W roku 1859 powstaje w Niegłosach Szkoła Rolnicza Męska. Wysoki poziom wiedzy przekazywali Adam Mieczyński ur. w 1828, wychowanek gimnazjum płockiego, absolwent Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego na Marymoncie, wieloletni redaktor „Gazety Rolniczej”; Bronisław Dębski, urodzony w Przybojewie pod Płockiem; uczeń szkól Krakowa i w Bonn; Kazimierz Raniecki, autor wielu artykułów przyrodniczych, członek Towarzystwa Ogrodniczego; Stanisław Chechłowski, współzałożyciel Towarzystwa Rolniczego w roku 1901.

Florę okolic Płocka badali i opisywali polscy botanicy tj. Wojciech Jastrzębowski, Jakub Waga, Jan Biegański, Zdzisław Majdecki, Antoni Ejsmond oraz urodzony w Radziwiu, uczeń profesora Hartwiga, Haeckla, Shaffera i Edwarda Strasburgera Aleksander Zalewski. / fot/

Ogrody i parki, to też część naszej historii. Jak to wygląda obecnie?, każdy może zobaczyć.

PRZYWRÓĆMY BLASK ZIELENI ZABYTKOWEJ w naszym mieście, w naszym regionie, na całym Mazowszu.