Pionierami płockiego wioślarstwa są: Bronisław i Stanisław Chudzyńscy, Wacław Bajer, Eugeniusz Majewski, Kazimierz Staszewski, Antoni Maruszewski, Jan Gerosiński, Honoriusz Wolski, Władysław Robakiewicz, Stanisław Mańkowski, Stanisław Gebhardt, Józef Jezierski, Marian Kozarski.

W roku 1884 do Modlina na urodziny cara Aleksandra III udali się płoccy wioślarze. Witali go w strojach wioślarskich, trzymając w rękach wiosła. Car zainteresował się nimi i ten gest pomógł do zatwierdzenia statutu Towarzystwa. Stało się to dnia 18 marca 1885 roku.

Dnia 3 maja 1885 roku odbyło się pierwsze legalne zebranie Towarzystwa Wioślarskiego na którym wybrano Zarząd: prezes – Zbigniew Woźnicki, Ludwik Lewinsohn – wiceprezes, naczelnik przystani – Witosław Grzebski, gospodarz lokalu –  Kazimierz Staszewski, skarbnik – Jan Ligowski, sekretarz Wacław Bajer, członek zarządu – Piotr Potworowski.

Dnia 23 czerwca 1885 roku uroczyście otworzono nowo wybudowaną przystań pływającą w Płocku.

Płockie Towarzystwo Wioślarskie dało początek uprawianiu sportu mieszkańcom miasta. Działały w nim sekcja łyżwiarstwa, saneczkarstwa, gimnastyczna, żeglarska i pływaków.

W początkach swojej działalności PTW podnosiło nastroje patriotyczne wśród członków, oraz dbało o polską tradycję. W roku 1885 zorganizowano po raz pierwszy „Wianki” a w kolejnych latach bale maskowe i regaty.

Mija w tym roku 130 lat od utworzenia Płockiego Towarzystwa Wioślarskiego. Zmieniają się ludzie ale pozostała ta sama pasja uprawiania sportów wodnych i pasja żeglowania po Wiśle.

Wisła w Płocku nie tylko dawała pracę mieszkańcom ale także dawała możliwość uprawiania sportów wodnych. Tak było przez wiele lat.

Juliusz J. Kawiecki – Urodził się w 1895 r. w Mławie, skąd w 1923 r. trafił do Płocka. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. i jako żołnierz Armii Krajowej podczas II wojny światowej. Wielki miłośnik sportu. Jeszcze w Mławie uprawiał gimnastykę, szermierkę i żeglarstwo. Po przyjeździe do Płocka zakochał się we wioślarstwie. Uprawiał je w Płockim Towarzystwie Wioślarskim, do którego wstąpił w 1923 r. Dziewięć lat później, razem ze Stanisławem Łukaszewskim, sięgnął po mistrzostwo Polski w kategorii dwójek. Było to pierwsze mistrzostwo w dziejach PTW. Kawiecki w barwach PTW startował do 1945 r., później został działaczem klubu. Po wojnie wyszukał dla towarzystwa łodzie wioślarskie na przystaniach poniemieckich nad Odrą, w Elblągu i Gdańsku. Zainicjował budowę nowoczesnego ośrodka sportów wodnych, który powstał pod koniec lat 50. u podnóża skarpy wiślanej. Obiekt stał się wkrótce bazą przygotowującą zawodników do startów na igrzyskach olimpijskich. W latach 1957-73 był prezesem towarzystwa. Zmarł w 1973 r.

1902 – 2012

W dniu 8 maja 1875 w Płocku zostało utworzone Towarzystwo Straży Ogniowej którego zadaniem było „gaszenie ognia w budynkach pożarem dotkniętych, ratowanie mienia i życia ludzkiego przez ogień zagrożonych”.

U progu rodzącego się państwa istniało kilka związków dzielnicowych:

* Związek Floriański na terenie byłego zaboru rosyjskiego,

* Cieszyński Związek Straży Pożarnych

* Krajowy Związek Straży Pożarnych Galicji i Lodomerii we Lwowie obejmujący teren byłego zaboru austriackiego,

* Wielkopolski Związek Straży Pożarnych

* Śląski Związek Straży Pożarnych

* Pomorski Związek Straży Pożarnych na terenach byłego zaboru pruskiego

Dopiero w roku 1901 powstała na terenie powiatu płockiego, pierwsza zorganizowaną straż pożarną w Wyszogrodzie. Rok później w Borowiczkach.

Słowa „Czuwanie i ochrona przed „czerwonym kurem”, to nasza praca społeczna dla dobra środowiska” stały się mottem działalności Fabrycznej Ochotniczej Straży Pożarnej przy Cukrowni Borowiczki. Kronika wymienia jako założyciela i pierwszego Naczelnika druha Kaliszewskiego. Umundurowanie i skromne wyposażenie sprzętowe było dziełem umiejętności organizacyjnych Zarządu i ofiarności strażaków. Umiejętności zdobywano na zorganizowanych ćwiczeniach w porze letniej, w każdą sobotę. W pierwszym kursie w roku 1918, którego organizatorem był Związek Floriański, uczestniczył druh Kwiatkowski.

Kronika OSP Borowiczki, którą w czerwcu 1977 roku, w rocznicę 75-lecia jej istnienia, napisał podpułkownik pożarnictwa Jan Pasternakiewicz wymienia nazwiska wyróżniających się strażaków. Są to: Koźbiał Franciszek, Zienkiewicz Jan, Smyczyński Walenty, Nesfeter Józef.

Na 50-lecie OSP w Płocku, który przypadł dnia 12 lipca 1925 roku udała się delegacja w ilości 21 czynnych strażaków wraz z orkiestrą dętą.

Dnia 3 września 1933 roku Straż Pożarna w Borowiczkach obchodziła trzydziestolecie. Wśród zaproszonych gości byli z ramienia Związku Powiatowego Tadeusz Ginter oraz Instruktor Powiatowy Jan Pasternakiewicz, i pułkownik inż. Józef Tuliszewski. Należy przypomnieć, że Józef Tuliszewski przez pięć lat odwiedził 700 miejscowości, gdzie uczył zasad bezpieczeństwa, propagował budownictwo niepalne i zachęcał do tworzenia OSP. Sam zorganizował ich 71, a 200 zlustrował. Brał także czynny udział w międzynarodowym ruchu strażackim. W 1915 r. powierzono mu obowiązki naczelnika Warszawskiej Straży Ogniowej.

Wystąpienie Naczelnika, druha Stanisława Jaroszewskiego który mówił: „ Organizacja nasza przeżyła piękny zryw niepodległości, koszmarne czasy niewoli, niezapomniane dni promieniujące nieziemskim blaskiem wolności” zapadły na długo w pamięci wszystkich obecnych na uroczystości, która miała charakter integracyjny z innymi organizacjami strażackimi z terenu powiatu, stała się również uroczystością patriotyczną. Druh Jaroszewski tak zakończył swoje wystąpienie: „Obowiązkiem każdego z nas jest pracować według własnych zdolności i najlepszego zrozumienia, a naczelnym hasłem naszej pracy niech będzie dobro Rzeczypospolitej, a drogowskazem miłość Ojczyzny i jej obywateli”

W roku 1934 delegacja której przewodniczył z-ca naczelnika, druh Wacław Kołodziejski wzięła udział w Ogólnopolskim Zjeździe Straży Pożarnych w Poznaniu; w zawodach pożarniczych, które odbywały się na terenie cukrowni oraz na uroczystościach jubileuszowych z okazji 10-lecia istnienia OSP Gulczewo.

W roku 1937, dnia 17 lipca uroczystości 15–lecia OSP Podolszyce były połączone z przekazaniem do użytku nowej remizy. Delegacja z Borowiczek również na te uroczystości została zaproszona.

Każdego roku, w dniu imienin Marszałka Józefa Piłsudskiego, 19 marca Straż Pożarna brała udział w zawodach marszowych.

Szymkowiak Władysław i Tomaszewski Wacław w roku 1937 ukończyli tygodniowy kurs dla dowódców plutonu prowadzony przez Jana Pasternakiewicza w Szkole Rolniczej w Niegłosach.

Strażacy nie tylko doskonalili swoje umiejętności na kursach pożarniczych ale również stawali się animatorami kultury i edukacji przeciwpożarowej lokalnej społeczności. Pogadanki o ochronie przeciwpożarowej dla mieszkańców odbywały się w szkole znanej jako „murowanka”. Orkiestra strażacka organizowała w tzw. „muszli” znajdującej się przy Cukrowni koncerty na których można było zobaczyć osoby z pobliskich wiosek. Kapelmistrzem był druh Jaroszewski.

Skład Zarządu OSP w Borowiczkach przed wybuchem II Wojny Światowej był następujący:

Druh, inż. Henryk Grecki – Prezes, dyrektor cukrowni; druh Stanisław Jaroszewski – Naczelnik; druh Wacław Kołodziejski – z-ca Naczelnika;  Ryszard Ziegler -  sekretarz; Władysław Żurawik – gospodarz.

Czas hitlerowskiej okupacji, 1939 – 1945 = Naczelnikiem Straży był  Albrecht, zastępcą Hass. Członkowie OSP w Borowiczkach byli także członkami organizacji konspiracyjnej. Słowa wypowiedziane przez druha Jaroszewskiego na uroczystości 30–lecia utworzenia OSP w Borowiczkach … a naczelnym hasłem naszej pracy niech będzie dobro Rzeczypospolitej, a drogowskazem miłość Ojczyzny i jej obywateli nabrały innego znaczenia.

Członkowie Straży Pożarnej w Borowiczkach, którzy zginęli w czasie trwania II Wojny Światowej:

Losy wojenne  członków OSP Borowiczki: Rutkowski Henryk, Koźbiał Władysław, Wojda Józef, Łukasik Jan, Kostrzewski Stanisław są nieznane.

Po tułaczce wojennej powrócili: Raczkowski Stanisław, Janiak Henryk, Ugodziński Stefan, Łabiński Jan, Szymkowiak Władysław, Jarosiński Józef.

Po zakończeniu II wojny światowej na terenie Cukrowni w Borowiczkach przystąpiono do organizowania Straży Pożarnej. Pierwszym naczelnikiem po hitlerowskiej okupacji został Felmer Ludwik, a jego zastępcą Władysław Żurawik, dowódcą plutonu Tomaszewski Wacław. Wspomniana już wcześniej KRONIKA wymienia 14 nazwisk ochotników, członków OSP. Kiedy powrócił z obozu druh Stefan Ugodziński, powierzono Mu stanowisko naczelnika, którą tą funkcję pełnił do roku 1967. Następnym naczelnikiem OSP Borowiczki został druh Franciszek Kostrzewski.

W roku 1953 OSP w Borowiczkach zajęła I miejsce na zawodach dla terenu województwa warszawskiego odbywających się przy cukrowni, oraz czołowe miejsce na zawodach krajowych w Kruszwicy.

Odpowiedzialnym za prewencję pożarową był druh Mieczysław Dądalski. OSP swoim działaniem obejmowała Ośnicę, Bielino, Rydzyno i Borowiczki – Pieńki. Stały kontakt ze szkołą przypadł w udziale naczelnikowi Franciszkowi Kostrzewskiemu.

Podczas zawodów powiatowych w roku 1960 odbywających się w Borowiczkach, Przewodniczący powiatowej Rady Narodowej, Jan Cieślak, wręczył Prezesowi Zrządu powiatowego OSP , druhowi Bartoszewskiemu powiatowy sztandar strażacki

W roku 1967 Straż Pożarna zajęła I miejsce w trakcie trwania zawodów powiatowych.

W roku 1977 podjęto decyzję o wyremontowaniu istniejącego baraku i zaadaptowaniu go na remizo – świetlicę. Cel został osiągnięty po trzech latach pracy społecznej, wielu tysięcy roboczo-godzin. Dnia 5 lipa 1980 roku obiekt został przyjęty w użytkowanie. W pracy społecznej przy adaptacji tego budynku wyróżnili się: Eugeniusz Malanowski – Prezes ZOSP, Franciszek Kostrzewski – Naczelnik, Mieczysław Dądalski – z-ca naczelnika, Franciszek Wiśniewski – gospodarz, Stanisław Raczkowski – skarbnik, Jan Jaroszewski, Stefan Raczkowski, Józef Łabiński, Stanisław Bucholc, Stanisław Babecki, Władysław Łukasiak, Kazimierz Zienkiewicz, Stanisław Dądalski, Henryk Woźniak, Mieczysław Motyka, Henryk Strzegowski, Marcin Pośpiech, Jan Murzynowski, Stanisław Banaszek, Tadeusz Sosnowski, elektrycy, malarze, posadzkarze, murarze.

Naczelnik Gminy Borowiczki, T. Kępczyński napisał w Kronice OSP „Wyrazy uznania i gorące podziękowania dla Zakładowej Ochotniczej Straży Pożarnej przy Cukrowni Borowiczki składam w imieniu całego społeczeństwa gminy. Ten piękny obiekt został stworzony, dzięki wysiłkom i ofiarnej pracy członków OSP, jak również załogi Cukrowni. Służyć będzie im, ich rodzinom, oraz całemu społeczeństwu. Dziękuję serdecznie wszystkim druhom i obywatelom”.

Z okazji 80-lecia działalności OSP w Borowiczkach dnia 28 maja 1983 roku złotym medalem „Zasługi dla Pożarnictwa” otrzymało sześć członków; srebrny medal „Zasługi dla Pożarnictwa” otrzymały cztery osoby; brązowym medalem za „Zasługi dla Pożarnictwa” udekorowano siedmiu członków. Odznakę „Za Zasługi we Współzawodnictwie P-Poż” otrzymało 5 osób. Wręczono również odznaki „Strażak Wzorowy” dziesięciu druhom. Ponadto,  za wysługę lat zostały wręczone odznaki 50-lecia dwóm druhom, 35-lecia ośmiu druhom, 30-lecia pięciu druhom, 25-lecia trzem druhom, 20-lecia dwóm druhom, 15-lecia siedmiu druhom, 10-lecia czterem druhom i 5-lecia ośmiu osobom. Uroczystości odbywały się na świeżym powietrzu przy „muszli” koncertowej. Część artystyczną zapewnili artyści z Rumunii, Czech i Polski.  Zarząd Główny reprezentowali Prezes, Zygmunt Grabowski, pułkownik Jan Pasternakiewicz oraz pułkownik Sobótka z Komendy Wojewódzkiej S.P.

Skład Zarządu w tym czasie był następujący:

Malanowski E. – Prezes; Kostrzewski F. – naczelnik; Dądalski M. – z-ca naczelnika; Wiśniewski F. gospodarz; Raczkowski Z. – skarbnik; Pawlak K. – sekretarz.

Kronika OSP w Borowiczkach informuje o dniu 10 Maja 1992 r., w którym to dniu obchodzono jubileusz 90-lecia powołania OSP. Uroczystości obejmowały przemarsz jednostek przy dźwiękach orkiestry strażackiej, złożenie wiązanek przy płycie pamiątkowej upamiętniającym zamordowanych strażaków, wyświęcenie i odsłonięcie kamienia pamiątkowego o wadze 14 ton z wyrytym napisem informującym o jubileuszu, oraz polową Mszę Świętą. Okolicznościowy referat wygłosił Prezes inż. Eugeniusz Malanowski. Jednostka liczyła w tym czasie 41 członków. Na jubileusz przybył nestor płockiego pożarnictwa Jan Pasternakiewicz. Część artystyczną zapewnił zespól „Dzieci Płocka” oraz zespół z Politechniki w Płocku. Wieczorem zorganizowano zabawę taneczną na świeżym powietrzu tzw. „majówkę” Wręczono wiele odznaczeń, ponadto druh Franciszek Kostrzewski został wpisany do „Księgi Zasłużonych dla Ochrony przeciwpożarowej woj. Płockiego”

Skład Zarządu w tym czasie był następujący:

Prezes – Eugeniusz Malanowski; naczelnik – Franciszek Kostrzewki; sekretarz – Karol Pawlak; skarbnik Zbigniew Raczkowski; gospodarz Franciszek Wiśniewski oraz Bogusław Gałczyński.

Uroczystości jubileuszowe 100–lecia istnienia Straży Pożarnej w Borowiczkach odbyły się w dniu 26 maja 2002r. pod honorowym patronatem Prezydenta Miasta Płocka Wojciecha Hetkowskiego.  Jubileusz ten swoją obecnością zaszczycili m.in. Prezes Zarządu Głównego druh Waldemar Pawlak, komendant główny P.S.P. gen. bryg. Zbigniew Meres, Starosta Powiatu Płockiego Michał Boszko, Prezes Zarządu Powiatowego Z.O.S. P.R.P. st. bryg. Hilary Januszczyk oraz kilkanaście delegacji OSP z innych miejscowości powiatu płockiego.

Tego dnia złożone zostały kwiaty przed odnowionym pomnikiem zamordowanych strażaków i odbyła się Msza Św. Polowa celebrowana przez ks. Kazimierza Kowalskiego. Do wzruszających chwil należy dodać poświęcenie nowego sztandaru i część przeznaczona dla wręczenia medali i odznaczeń. Stosowne przemówienia wygłosili: Prezydent Miasta Płocka Wojciech Hetkowski oraz Prezes Zarządu Wojewódzkiego Ochotniczej Straży Pożarnej Witold Sojka. Rys historyczny OSP w Borowiczkach przedstawił Eugeniusz Malanowski. Z okazji jubileuszu została wydana broszura opisująca jej historię.

W roku 2012 obchodzimy 110- lecie powołania Fabrycznej Straży Pożarnej przy Cukrowni Borowiczki. Dzieje tej organizacji to nie tylko ludzie ale także sprzęt i osprzęt strażacki. Przez te wszystkie lata zmieniał się jak i zmieniali się ludzie. Początek stanowił wóz strażacki konny, czterokołowa sikawka konna, drabiny, bosaki, topory, linki ratownicze. W roku 1945 został zakupiony samochód „Gaz” oraz motopompa „Standard” o wydajności 1100 litrów. Dla potrzeb straży w 1952r we własnym zakresie został przerobiony samochód ciężarowy „Opel”. W roku 1963 otrzymano samochód bojowy z cysterną o pojemności 2000 litrów z urządzeniem do podawania piany. W roku 1984 zostały zakupione nowe mundury wyjściowe, czapki, białe koszule, krawaty czarne półbuty. Tegoż roku został zakupiony samochód pożarniczy STAR 244 z beczką o pojemności 2500 litrów. W roku 1997 OSP w Borowiczkach otrzymała motopompę typu M-8-8/1 z silnikiem „Kochlera”

Strażacy OSP w Borowiczkach swoim zaangażowaniem przyczynili się do ratowania mienia i życia przy innych kosztem własnego zdrowia. Wspomniana wielokrotnie już KRONIKA wymienia druha Edwarda Ugodzińskiego, który uległ wypadkowi w trakcie gaszenia pożaru kotłowni w cukrowni Borowiczkach w następstwie którego zmarł następnego dnia. W akcji tej wyróżnił się druh Wacław Tomaszewski.

Zapamiętajmy te nazwiska wyryte na pamiątkowym pomniku przed Cukrownią w Borowiczkach, zapamiętajmy tych, którzy zamordowano w obozach zagłady, zapamiętajmy tych, co dla ratowania innych sami nie zdołali się uratować., zapamiętajmy tych, którzy żyli do końca swoich dni dla innych w czasach zaborów, w czasach zawieruchy wojennej i w czasie pokoju, tych, którzy pamiętali słowa składanej przez siebie przysięgi: „Ja, nowo zaciężny towarzysz korpusu Ochotniczej Straży Pożarnej w Borowiczkach, przystąpiwszy z własnej woli i ochoty do tegoż korpusu, przyrzekam i ślubuję, że przy tej straży pożarnej wiernie i walnie służyć będę. Ślubuję szczególnie dla przełożonych moich  bezwarunkowe posłuszeństwo w służbie i szacunku należne, dla towarzyszy koleżeństwo i zgodę. Przyrzekam tak w służbie, jako też poza służbą, życie i postępowanie honorowe, stanowi strażaka odpowiednie, a mundurowi strażackiemu w niczym nie uchybiające. Przyrzeczenie to daje w miejsce przysięgi służbowej”

W ostatnich latach opuścili na zawsze szeregi OSP w Borowiczkach:

W roku 1994 pożegnano wielkiego społecznika, naczelnika Ochotniczej Straży Pożarnej Mieczysława Dądalskiego, odznaczonego wieloma odznaczeniami państwowymi i związkowymi

W roku 1995 pożegnano druha Jerzego Dądalskiego, wzorowego strażaka

W roku 1999 w wieku 49 lat zmarł zastępca naczelnika Zakładowej Ochotniczej Straży Pożarnej Alfred Gerwatowski, druh Stanisław Bucholc, druh Zbigniew Sosnowski

W roku 2002 odszedł na zawsze druh Stefan Krysiak

W 110 rocznicę powstania OSP w Borowiczkach został wybity medal z wizerunkiem ppłk. Jana Pasternakiewicza.

Pułkownik Jan Pasternakiewicz za swoje zaangażowanie w sprawy pożarnictwa posiadał wszystkie odznaczenia pożarnicze i resortowe. Był także odznaczony najwyższymi orderami państwowymi, w tym Krzyżem Kawalerskim, Oficerskim i Komandorskim Odrodzenia Polski.

Zmieniają się strażacy Ochotniczej Straży Pożarnej, zmienia się sprzęt i osprzęt strażacki, zmieniła się rota przysięgi strażackiej „W pełni świadom obowiązków strażaka – ochotnika, uroczyście przyrzekam czynnie  uczestniczyć w ochronie przeciwpożarowej majątku narodowego, być zdyscyplinowanym członkiem Ochotniczej Straży Pożarnej, dbałym o jej godność i tradycje, ofiarnym i mężnym w ratowaniu życia ludzkiego i mienia Przyrzekam wiernie służyć Rzeczypospolitej Polskiej.„. Niezmienne pozostaje zaangażowanie i chęć ratowania dobytku i ludzi w wyniku klęsk żywiołowych. Strażacy z Borowiczek od początku swego istnienia czynnie brali udział w uroczystościach państwowych i religijnych, byli animatorami kultury i edukacji przeciwpożarowej lokalnej społeczności.

Opracował na podstawie Kroniki OSP w Borowiczkach i zebranych materiałów

Krzysztof Wiśniewski

Stowarzyszenie Przyjaciół Muzeum Mazowieckiego W Płocku

Pod tym hasłem na początku kwietnia rusza konkurs organizowany przez międzynarodowy portal społecznościowy Placeknow.com. Serwis jest oryginalnym pomysłem na wygenerowanie przestrzeni w sieci przeznaczonej dla osób, które chcą swoją pasją podróżniczą podzielić się z innymi zamieszczając na interaktywnej mapie świata zdjęcia ukochanych miejsc, nieodkrytych dotąd zakątków, czy po prostu fotografii własnego kąta na ziemi widzianego oczami mieszkańca.

Konkurs jest skierowany do władz miejskich, organizacji turystycznych oraz mieszkańców, którzy dodając zdjęcia swojego miasta oraz śledząc je zwiększają jego szanse na zwycięstwo w konkursie. Dodatkowo dziesięciu  najaktywniejszych użytkowników portalu otrzyma atrakcyjne nagrody. Do wygrania są Księgi Przeżyć z WyjątkowyPrezent.pl, umożliwiające m.in. przejażdżkę Lamborghini Gallardo i Dodge Viper, lot szybowcem czy skok na boungee. Przewidziane są także dla zwycięzców książki i filmy Martyny Wojciechowskiej z jej własnoręcznymi podpisami oraz atrakcyjne gadżety Placeknow.com.

Konkurs jest też okazją do wsparcia swojego miasta, pokazania jego nieznanej strony lub uchwycenia miejsc powszechnie rozpoznawalnych z nowej, subiektywnej perspektywy. Organizatorzy zamierzają zaprosić do udziału we współzawodnictwie ponad 200 miast z całej Polski oraz ponad 120 organizacji turystycznych.

Zwycięży miasto, które zbierze najwięcej punktów przyznawanych za liczbę publikowanych na portalu zdjęć oraz liczbę osób śledzących.  Zgodnie z zasadami, zdjęcia mogą być dodawane za pośrednictwem oficjalnego konta miasta, instytucji, jak i z konta indywidualnego użytkownika portalu Placeknow.com. Zwycięskie miasto w nagrodę otrzyma możliwość nagrania filmu promującego, który zostanie wyemitowany i wyprodukowany przez TravelChannelTV.  Ponadto dla zwycięskiego miasta zostanie przygotowany wirtualny spacer, za którego produkcję odpowiedzialna będzie firma Vtour.pl. O zwycięskim mieście ukaże się także artykuł ze zdjęciami  w miesięczniku Poznaj Świat.

–  Jesteśmy dumni, że nasz portal Placeknow.com, który dostępny jest od niedawna, już zdobył uznanie znaczących w branży turystycznej mediów, takich jak TravelChannelTV. Zależy nam, aby nasz portal skupiał ludzi prowadzących aktywny tryb życia, – ludzi zaciekawionych światem
i otwartych na nowe inicjatywy – mówi Tomasz Szczęsny, koordynator serwisu Placeknow.com.

Portal społecznościowy Placeknow.com przeznaczony jest dla pasjonatów podróży z całego świata, osób, które chcą swoimi doświadczeniami z wyjazdów podzielić się z szerszym gronem. Serwis ma na celu też jednoczenie użytkowników internetu pragnących pokazać światu swoje miejsce na ziemi. Za pośrednictwem Placeknow.com można zobaczyć miejsca okiem ludzi, którzy dotarli do najbardziej nieprzystępnych terytoriów. Fotografie mogą też inspirować do kolejnych wypraw, pokazując wartość podróżowania.

Konkurs rozpoczyna się 3.04.2012 i potrwa do 31.05.2012. więcej szczegółów o konkursie na stronie www.placeknow.com/konkurs-miast

21 września 1821 r. połączono zbiory Biblioteki Szkoły Wojewódzkiej, Towarzystwa Naukowego Płockiego i Biblioteki Płockiej. Nowy księgozbiór stanowił bazę naukową Biblioteki Publicznej i Szkolnej Województwa Płockiego. Z księgozbioru biblioteki korzystali głównie członkowie stowarzyszenia m.in. Wincenty Hipolit Gawarecki, autor licznych prac: historycznych, poświęconych historii ziem i miast Mazowsza, geograficznych, i traktujących o prawach w dawnej Polsce i w Królestwie Polskim. Wśród nich na szczególną uwagę zasługują: Wiadomość o mieście Płocku znaczniejsze historyczne zdarzenia obejmująca(Warszawa 1821) oraz Opis topograficzno-historyczny Ziemi Dobrzyńskiej (Płock 1825). Wraz z biblioteką stworzono muzeum historyczno-przyrodnicze, którego zbiory w 1950 r. zostały przekazane „w zarząd i użytkowanie Państwa”, stając się podstawą zasobów eksponatowych obecnego Muzeum Mazowieckiego w Płocku. W pierwszym okresie działalności Towarzystwo uczestniczyło w pracach archeologicznych i badaniach prowadzonych na terenie Płocka i Mazowsza Płockiego, organizowało posiedzenia naukowe i zebrania publiczne. Członkami Honorowymi – Opiekunami TNP w tym czasie byli m.in.: Bogumił Linde, Julian Ursyn Niemcewicz, Stanisław Kostka Potocki, ks. Stanisław Staszic, pierwszy rektor Uniwersytetu Warszawskiego ks. Wojciech Szweykowski i gen. Józef Zajączek.

Po klęsce powstania listopadowego represje zaborcy spowodowały przerwanie prac Towarzystwa Naukowego Płockiego. Prace wznowiono 23 marca 1907 r. staraniem m.in. dr. Aleksandra Macieszy, dr. Aleksandra Zaleskiego, ks. Tomasza Kowalewskiego oraz red. Adama Grabowskiego. Prezesem reaktywowanego stowarzyszenia został dr Aleksander Maciesza i sprawował tę funkcję przez 38 lat. Jego aktywność i zaangażowanie w badania regionalne zadecydowały o drugim wydaniu w roku 1931 obszernej pracy arcybiskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego (wiceprezesa TNP) zatytułowanej Płock. Monografia historyczna. Na prośbę Zarządu TNP Tadeusz Świecki przy współpracy płockiego dziennikarza Franciszka Wybulta opracował dzieje Mazowsza w latach 1914-1929. Książka została wydana w Toruniu w roku 1932 pod tytułem Mazowsze Płockie w czasach wojny światowej i powstania Państwa Polskiego. W tym czasie nieregularnie wydawano również ,,Rocznik Towarzystwa Naukowego Płockiego”, który ukazywał się w latach: 1929, 1932, 1934 (i później w 1984 r.).

Kolejny raz funkcjonowanie stowarzyszenia zostało przerwane – na czas II wojny światowej.
Obecna działalność Towarzystwa Naukowego Płockiego jest kontynuacją wcześniejszych założeń (krzewienie i upowszechnianie nauki metodami i środkami właściwymi dla organizacji społecznych).
Obecnie Towarzystwo liczy 369 członków zwyczajnych i 7 Członków Honorowych.

Od 1970 r. przy Towarzystwie Naukowym Płockim istnieje Seminarium Doktoranckie.
TNP zajmuje się także działalnością wydawniczą. Jej efektem są wydawane od 1956 r. ,,Notatki Płockie” – kwartalnik, którego redaktorem naczelnym jest dr Wiesław Koński. Z innych ważnych wydawnictw TNP należy wymienić: trzy edycje Dziejów Płocka, trzy edycjeSztuki Płocka Kazimierza Askanasa, Poezje zebrane Władysława Broniewskiego pod red. Feliksy Lichodziejewskiej, reprint Ewangelii św. Mateusza w tłumaczeniu Stanisława Murzynowskiego, album Goya. Los Caprichos.

Biblioteka im. Zielińskich jest jedną z najważniejszych współczesnych polskich bibliotek i siódmą z kolei wśród najstarszych książnic w kraju. Stanowi własność Towarzystwa Naukowego Płockiego i jest przez nie zarządzana. To także jeden z dwóch najstarszych i najzasobniejszych księgozbiorów regionalnych towarzystw naukowych, tworzący integralną część wyposażenia badawczego TNP. Od 29 kwietnia 1907 r. biblioteka nosi nazwę Biblioteki im. Zielińskich na życzenie Gustawa Zielińskiego, właściciela księgozbioru Biblioteki Skępskiej przekazanego Towarzystwu i jego książnicy.
Placówka posiada status biblioteki naukowej na mocy Uchwały Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1971 r. Mocą ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. (załącznik z dnia 24 listopada 1998 r.). Biblioteka im. Zielińskich TNP została włączona do elitarnego grona 55 bibliotek tworzących Narodowy Zasób Biblioteczny.

Fragmenty Statutu

Towarzystwo Naukowe Płockie założone w 1820 roku wyrasta z ducha tolerancji i oświecenia. Jednoczy ludzi, chcących pracować dla ogólnego dobra, a w szczególności dla społeczności lokalnej. Fundamentalnym celem jego działalności jest upowszechnianie wiedzy jako źródła wszelkiego postępu.
Zobowiązane przykładem przodków, by przekazać przyszłym pokoleniom wszystko, co cenne z ponadtysiącletniego dziedzictwa Państwa Polskiego i Płocka, Towarzystwo Naukowe Płockie stoi na straży narodowych wartości i ochroną otacza dobra kultury, będące miarą ludzkiej cywilizacji.
Wierni ideom założycieli naszych ten oto Statut Towarzystwa Naukowego Płockiego uchwalamy, aby jego postanowienia wypełniać ku pożytkowi publicznemu.
Wszystkich, którzy dla dobra Towarzystwa Naukowego Płockiego ten Statut będą stosowali, wzywamy, aby czynili to, dbając o zachowanie godności człowieka i jego prawa do wolności, a poszanowanie tych zasad mieli za niewzruszoną podstawę naszego stowarzyszenia.

Towarzystwo, kontynuując postępowe tradycje polskiej myśli naukowej, ma na celu krzewienie i upowszechnianie nauki, prowadzenie i popieranie badań naukowych oraz gromadzenie materiałów naukowych, w szczególności dotyczących Płocka i terenów związanych z regionem Mazowsza, w zakresie różnych gałęzi wiedzy.

Fragmenty tekstu powyżej pochodzą ze strony internetowej P.A.N.

W tym roku Towarzystwo Naukowe Płockie nie otrzymało dotacji na swoją działalność. Coraz głośniej słyszy się o likwidacji Biblioteki Zielińskich. TNP istnieje od 1820 roku. Dwukrotnie przerwano działalność TNP – po powstaniu listopadowym i w okresie II wojny światowej.

Dziś można zadać sobie pytanie: Jaki zaborca chce likwidacji Biblioteki Zielińskich?

Placówka posiada status biblioteki naukowej na mocy Uchwały Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1971 r. Mocą ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. (załącznik z dnia 24 listopada 1998 r.). Biblioteka im. Zielińskich TNP została włączona do elitarnego grona 55 bibliotek tworzących Narodowy Zasób Biblioteczny. Dla Ministra ds. Kultury nic to nie znaczy.

24 marca Galeria Mosty parking poziom 3 godz. 15
Minął dokładnie rok od I Pokazu.
Kogo nie było, teraz ma okazję zobaczyć jeszcze więcej modeli, jeszcze więcej atrakcji i przeżyć z Nami te niepowtarzalne chwile.

Modele RC w Rytmie RAP!

Nie przegapcie takiej szansy!
Tylko w Mostach ! Tylko z Nami!
RC w Płocku Zapraszamy!

Barka, która spłonęła w nocy w Porcie Praskim, to zabytkowy Dworzec Wodny. Od kilku lat do życia próbowała go przywrócić fundacja Ja Wisła. – Nie wiemy co teraz. Wygląda na to, że straty są nieodwracalne – oceniał rano w rozmowie z tvnwarszawa.pl Przemysław Pasek, prezes fundacji. Barka nie była ubezpieczona.

Dworzec Wodny w Warszawie – dawna przystań płocka miała być remontowana. Według fundacji Ja Wisła przy pomyślnych rozmowach z potencjalnymi sponsorami remont dworca mógłby się zakończyć za dwa, może trzy lata.  – Wtedy zrobimy muzeum Wisły i do dworca będzie można przyjść na lekcje oraz poczekać na rejs po Wiśle – przekonuje przedstawicielka fundacji.

Ten, kto nie widział na własne oczy zabytkowego Dworca Wodnego w Porcie Praskim, nie będzie miał już okazji. Barka z przełomu XIX i XX w. prawie doszczętnie spłonęła w nocy z soboty i niedzielę. Teraz pozostaje nam ją oglądać wyłącznie na zdjęciach.

http://jawisla.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=756&Itemid=1005

Czy komuś mogło zależeć na podpaleniu?

W roku 2008 był pomysł, by przystań sprowadzić ponownie do Płocka. Jeśli się by to nie udało to zbudować  replikę. Minęły lata, pomysł nie został zrealizowany, chyba nawet nie został poddany pod dyskusję przez radnych miasta Płocka.

Dziś zabytkowej przystani płockiej już nie ma. Nie ma w Płocku i nie ma w Warszawie. Spłonęła.

Zamiast cieszyć oczy płocczan dawny zabytkowy Dworzec Wodny – płocka przystań zostało zbudowane molo.

Molo które jak dotąd nikomu nie służy.

Odbudujmy replikę płockiej przystani – To się należy wodniakom płockim.

Decyzje nieprzemyślane do końca, złe decyzje, skutkują często po latach. Naprawmy je odbudowując przystań płocką, budując jej replikę, bo odrestaurować jej już się chyba nie da. Szkoda.

Wielu płocczan pamięta przystań płocką której już nie ma. Wielu płocczan pamięta podkowę na Nowym Rynku której też nie ma. Nie ma z powodu złych decyzji decydentów. ..

Czy może powstać cokolwiek innego w tych miejscach?

Molo – będzie z nim problem w każdą zimę. Plac Nowy Rynek nie należy do najpiękniejszych miejsc w Płocku pomimo ze leży w centrum miasta.

Przywróćmy tym miejscom: –  Przystań Płocką nad Wisłą i podkowę na Nowym Rynku – Miasto będzie się rozwijać i cieszyć płocczan. Być może klątwa krąży nad miastem którego mieszkańcy niszczą to, co wytworzyli żyjący wieki wcześniej Płocczanie.

Denar Sieciecha był pierwszą w Polsce monetą prywatną. Na jej bicie zgodę wydał król Władysław Hermana, którego dworem w latach 1080 – 1100 zarządzał Sieciech – według niektórych historyków faktyczny wówczas władca Polski.

Denara prawdopodobnie bito w dwóch mennicach znajdujących się w grodach Sieciecha koło Płocka i pod Krakowem.

W podkoszalińskiej wsi Bonin trzy panie sadzące kwiaty na placu zabaw odkryły przypadkiem skarb. Denary z Bonina to 4 300 srebrnych monet pochodzących z XI – XII wieku.

Młodszy typ denara Sieciecha na awers identyczny z opisanym powyżej. O wiele ciekawie natomiast prezentuje się rewers monety. Wizerunek składa się z szeregu linii prostych i jednej zakrzywionej. Przez lata sądzono, że jest to monogram imienia książęcego VLADISLAVS. Dopiero w 1965 roku Z. Budwkow w „Wiadomościach Numizmatycznych” opublikował wyniki badań, świadczące o tym, że ta plątanina linii jest skrótem i zakamuflowaną nazwą tytułu Sieciecha PALATI. Najprawdopodobniej mincerz jako wzór potraktował jedną z monet burgundzkich przywiezionych do kraju podczas jednej z podróży delegacji książęcej. Denar ten jest bardzo rzadki – znany w około 30 egzemplarzach.

Wzgórze Sieciecha

Cypel skarpy, na którym stoi dziś hotel Starzyński nazywany jest Wzgórzem Sieciecha. Nazwy „wzgórze Sieciecha” używano na pewno już w XIX wieku. Skąd się wzięła? Nie wiemy. Sieciech był wojewodą, czyli najwyższym urzędnikiem księcia Władysława Hermana.

Od zawsze najbardziej charakterystycznym fragmentem Piekarskiej było Wzgórze Sieciecha – nazwa pochodzi od stojącego tu w średniowieczu obronnego dworu wojewody Sieciecha, prawej ręki Władysława Hermana. Później wyrósł tam klasztor i kościół pod wezwaniem Świętej Trójcy należący do dominikanów osiadłych tu w pierwszej połowie XIII w. Ulica Piekarska też nosiła wówczas nazwę Świętej Trójcy. „Klasztor ufundowany przez księżną Agafię, żonę księcia Konrada I, przebudowała w 1412 r. Aleksandra Olgierdówna, siostra króla Władysława Jagiełły, żona księcia mazowieckiego Ziemowita IV

W 1093 roku wybuchł bunt przeciwko Sieciechowi i Władysławowi Hermanowi. Na jego czele stanął syn Władysława – Zbigniew. Spiskowcy zamierzali obalić palatyna, który ich zdaniem skupił w swoim reku nadmierną władzę i wykorzystywał ją do własnych celów. Buntownicy uzyskali pomoc księcia czeskiego Brzetysława II i… komesa Magnusa. Jednak w toku działań wojennych, Magnus prawdopodobnie przeszedł na stronę Sieciecha i księcia Hermana. Mniej więcej w tym czasie związał się z potężnym rodem Awdańców, którzy w 1093 roku poparli Zbigniewa przeciwko Sieciechowi. Jednak już w 1097 roku Awdańcy zmienili front i opuścili Zbigniewa, a sprzymierzyli się z jego młodszym bratem Bolesławem Krzywoustym. Po 1097 r. Sieciech zostały wygnany przez Bolesława Krzywoustego. Po kilku latach powrócił, ale nie pełnił już żadnych funkcji.

Helena Pszczółkowska (1925-2007) urodziła się we wsi Dzielin pod Przasnyszem, w diecezji płockiej. W 1942 r. wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo (szarytek) na warszawskiej Tamce, tam uzyskała dyplom pielęgniarski. Nowicjat rozpoczęła na trzy godziny przed wybuchem Powstania Warszawskiego. Po obłóczynach pracowała w szpitalu dziecięcym w Kielcach, Lublinie, Otwocku, potem wróciła do Warszawy. Do płockiego domu zgromadzenia przy ul. Warszawskiej przyjechała w 1966 r. Przez wiele lat była opiekunem społecznym, odwiedzała chorych w ich domach.

W latach 80. i później zajmowała się dystrybucją darów zagranicznych, organizowała spotkania świąteczne, zdobywała leki i pieniądze dla biednych i chorych. Ściśle współpracowała z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej. Pomoc świadczyła z ogromną prostotą, skromnie, cicho i skutecznie. Przez całe życie realizowała ideał życia poświęconego innym, zgodnie ze ślubem zakonnym, nakazującym służbę ubogim. Nazywana była „płocką Matką Teresą”. Zmarła 2 marca 2007 r., w wieku 82 lat. Jest pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Była posiadaczką medalu „Zasłużony dla Płocka”, „Zasłużony Opiekun Społeczny”, Złotego Krzyża Zasługi.

W kościele na Górkach odsłonięto tablicę poświęconą zmarłej kilka lat temu zakonnicy, znanej chyba wszystkim płocczanom śp. Helenie Pszczółkowskiej. Z inicjatywą upamiętnienia skromnej szarytki nazywanej „płocką Matką Teresą” wystąpili płocczanie.

Urodził się on dnia 11 października 1824 roku. Pokolenie moje pamięta doskonale z lat dziecięcych w Płocku niesłychanej tuszy cieślę Jurgensa, źle bardzo mówiącego po polsku. Pochodził on z miasta Eyten w księstwie Olsztyńskiem i był ojcem Edwarda, który od roku 1834 do 1843 przebywał w gimnazjum płockiem, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości.

W czasie pobytu w gimnazjum zorganizował kółko młodzieży, które miało na celu kształcenie się. Po ukończeniu szkół w Płocku pojechał do Dorpatu na wydział kameralny, który ukończył ze stopniem kandydata. Koledzy cenili prawy charakter Jurgensa, jego silną wolę i wytrwałość, lecz nikt jeszcze wtedy nie odgadywał w nim przyszłego działacza. Z Dorpatu przybył do Warszawy, gdzie wszedł do biura komisji rządowej spraw wewnętrznych. Zjednał sobie sympatię grona inteligentnej młodzieży i stał się jej duchowym przewodnikiem. Wpływ jego na otoczenie był wielki: potępiał życie bezmyślne i rozpustę, wskazywał cele wyższe, zachęcał do pracy, rozbudzał miłość do ziemi ojczystej. „Był to wówczas, według opisu Jenikego, młodzieniec w sile wieku męskiego, średniego wzrostu, blondyn, o włosach bujnych, kędzierzawych i wysokiem czole. Oblicze jego miało wyraz niepospolitej energii i siły woli, a energia nie zawodziła go też nigdy. Mówił nieświetnie, ale jasno, logicznie i przekonywająco, bez ozdób retorycznych, prosto, spokojnie, umiał ugodzić zawsze w jądro kwestii i stawał się najczęściej regulatorem zbyt namiętnych rozpraw„. Będąc w czasach przedpowstaniowych członkiem komitetu centralnego, należał do stronnictwa umiarkowanych. Przed samym dopiero wybuchem powstania, widząc, że huragan szalony porywa wszystko i wszystkich, rzekł z rezygnacją: „Niema już teraz wyboru, idźmy przynajmniej razem”. Na początku roku 1863-go został aresztowany i osadzony w cytadeli, gdzie zmarł dnia I-go sierpnia tegoż roku. Pochowano go na cmentarzu powązkowskim, dopiero 4 września przeniesiono zwłoki na cmentarz ewangelicko-augsburski, gdyż tego był wyznania.

Grób jego zdobi wielki kamień, na którym położono napis:

„ś. p. Edward Jurgens.

Zmarł 1863 r. w Cytadeli.

Zdrową myślą służył ojczyźnie„.

Narcyza Żmichowska, która była serdeczną przyjaciółką Jurgensa, scharakteryzowała go najlepiej w tych słowach: „Duchem swoim karmił młodych, tchnieniem swojem ich ożywiał„.

Aleksander Dębski

Ludwik Pyrowicz, znany rzeźbiarz, urodzony w Płocku w roku 1859, kształcił bię w Akademji Sztuk Pięknych w Rzymie; do najcelniejszych rzeźb jego należą: „Niewolnicy” i „Transteweranki”, pozatem wykonał wiele pomników i medaljonów.